Rozdział 23 #

Oczami Seleny :

   Obudziłam się w objęciach Nialla. Uśmiechnęłam się na sam jego widok. Moment gdy budzisz się przy swoim chłopaku jest cudowny.  Każdy jego włos na inną stronę. Wyglądał słodko. Po chwili jednak doszło do mnie to, że ja go przecież zdradziłam.  Ja zdradziłam jego. Tyle pracowałam na ten związek. Tak się starałam a teraz po prostu zdradziłam go..  Delikatnie zeszłam z łóżka i poszłam do łazienki. Wzięłam szybki prysznic. Włosy związałam w koka i  zrobiłam delikatny makijaż. Ubrałam to : http://www.photoblog.pl/welikefashion/126778590 .  Za oknem świeciło piękne słońce więc nie brałam żądnego swetra. Do torby włożyłam, telefon, portfel, okulary i Mp4. Wyszłam z pokoju zamykając po cichu drzwi tak, żeby nie obudzić Nialla.  Poszłam do kuchni, gdzie siedział Liam.
- Cześć Sel. Czemu nie śpisz?- zapytał radośnie chłopak wcinając kanaki.
- Cześć.- mruknęłam pod nosem i podeszłam do lodówki z której wyjęłam wodę niegazowaną.
- Coś się stało?- zapytał spoglądając na mnie.
- Niee..- odpowiedziałam nie patrząc chłopakowi w oczy.
- Przestań przecież widzę, że coś jest nie tak. Mi możesz powiedzieć.- powiedział chłopak, a ja niepewnie n niego spojrzałam.
- Ale nie tutaj. Chodźmy się przejść.- powiedziałam i ruszyłam w kierunku drzwi. Chłopak podążył za mną. Liam ubrał buty i po chwili szliśmy ulicami Wrocławia. Była 8:30 więc na ulicach nie było dużo ludzi. Długi czas szliśmy w ciszy, którą przerwał Liam.
- Co się dzieje. Powiesz mi ?- zapytał siadając na jednej z ławek. Siedziałam patrząc przed siebie. Zbierając słowa, którymi mogłam powiedzieć mu prawdę. Powiedzieć, że zdradziłam Nialla, a teraz Nathan mówi, że nie mogę od niego odejść bo powie wszystko Niallowi.
- Obiecujesz, że nie powiesz nic chłopakom, a w szczególności Niallowi?- zapytałam patrząc chłopakowi w oczy.
- Obiecuję. Zawsze wam pomagam na tyle ile mogę. W tym przypadku też tak będzie. Tylko musisz mi powiedzieć co się stało.- powiedział i przytulił mnie. Wtuliłam się w niego i gdy w głowie poukładało mi się to jak mam mu powiedzieć to, że zdradziłam jego najlepszego przyjaciela, wzięłam głęboki oddech.
- Wiesz, bo pojechaliście w trasę koncertową. Klaudia wyjechała do Polski, a Lauren z rodzicami na wakacje i wróci dopiero za miesiąc. Ja byłam sama. Tęskniłam za wami cholernie.- powiedziałam i zrobiłam przerwę.- Najbardziej za Niallem.- dokończyłam po chwili.
- My za Toba też tęskniliśmy. Niall chyba najbardziej.- powiedział i delikatnie się uśmiechnął.
- Taaa…- mruknęłam pod nosem.- Wiesz ze zdjęć krążących po Internecie, że zakolegowałam się z Nathanem. Wtedy nie myślałam, że to będzie najgorsza decyzja w moim życiu. Spotykaliśmy się jako dobrzy znajomi.  W którymś dni zaprosił mnie na randkę. Nie sądziłam co się na niej wydarzy, więc zgodziłam się. Nie będę ukrywać, że Nathan mi się w ogóle nie podoba. Jest przystojnym chłopakiem, co zauważyła niejedna dziewczyna.  Wtedy na kolacji on powiedział, że mu się podobam i chciałaby być ze mną, ale nie możemy być oficjalnie razem bo on jest z Dianą, siostrą Klaudii, a ja jestem z Niallem. Rozumiałam, że chodziło mu o romans. Wtedy ja głupia bo brakowało mi miłości. Kogoś kto mnie przytuli. Pocałuje w policzek, czoło. Muśnie moje usta. Brakowało mi tak strasznie Nialla, ale wtedy nie myślałam realnie. Zgodziłam się, bo wypiłam dwa kieliszki wina. Wiem, że mnie to nie usprawiedliwia ale Liam zrozum mnie. – zacięłam się i wytarłam łzy spływające po moich policzkach.- Dalej sobie sam dopowiedz.- dodałam po chwili i rozpłakałam się na dobre.
- Zdradziłaś go ?- zapytał i spojrzał na mnie niedowierzając.
- Ja wiem Liam, że brzydzisz się w tej chwili mną. Myślisz, że jestem szmatą. Tanią dziwką. Mów sobie co chcesz. Ja naprawdę żałuję tej decyzji. Nie chciałam, a teraz kiedy ja chcę zakończyć ten cały romans on mi mówi, że nie mogę bo powie wszystko Niallowi. – powiedziałam łkając.
- Booże coś ty narobiła.- powiedział chłopak i przytulił mnie do siebie. – Powinnaś porozmawiać z Niallem.- dodał po chwili.
- On mnie znienawidzi. Zerwie ze mną.- powiedziałam i spuściłam wzrok.
- On musi wiedzieć. Lepiej, że powiesz mu ty niż Nathan.- powiedział Liam. Wtuliłam się w niego jeszcze bardziej. Liam miał rację. Musiałam powiedzieć Niallowi o tym co się stało w Londynie. Bałam się tego, że gdy mu powiem to ze mną zerwie.
- Powiedz mu to jak najszybciej.- powiedział Liam.- Przepraszam cię, ale jest już 12:30 a do nas ciągle ktoś dzwoni. Na pewno się martwią. Chodź wracajmy.- powiedział po chwili.
- Idź sam, ja jeszcze trochę tu zostanę.- powiedziałam i przetarłam palcami okolice oczu.
- Na pewno ?- zapytał.
- Tak na pewno. – odpowiedziałam, a Liam udał się w kierunku domu Justina.

 Oczami Klaudii:

   Obudziłam się koło 10:30. Poszłam do łazienki i wzięłam szybki prysznic. Włosy związałam w koka i zrobiłam delikatny makijaż. Zapowiadało się, że będzie gorąco więc założyłam to :  http://www.photoblog.pl/welikefashion/127216680 . Telefon schowałam do tylnej kieszeni spodenek i zeszłam na parter.  Po przejściu salonu weszłam do kuchni gdzie siedzieli wszyscy moi przyjaciele prócz Seleny, Justina i Patrycji. Co bardzo mnie zdziwiło. Obraziła się na mnie za to, że wczoraj nic do niej nie powiedziałam? Ehh…  Postanowiłam wziąć się w garść. Stracić dziecko. Własne dziecko to wielki ból, ale trzeba jakoś żyć dalej. Moje kochane maleństwo zawsze będzie w moim sercu.
- Cześć.- powiedzieli wszyscy razem.
- Hej.- powiedziałam z lekkim uśmiechem i usiadłam obok Nialla bo tylko tam było wolne miejsce.
- Co tam? Gdzie Selena?- zapytałam spoglądając na chłopaka, który wcinał kanapki.
- Też bym chciał wiedzieć.- odpowiedział.  Spojrzałam na Harrego, ten tylko wzruszył ramionami. Tak samo jak Louis i Zayn. Jedynie Liam siedział cicho, czyli coś wiedział.
- Liam możemy pogadać ? – zapytałam chłopaka, gdy skończyłam swoją kanapkę.
- Jasne.- odpowiedział i poszliśmy do mojego i Harrego pokoju. Po chwili siedzieliśmy na łóżku.
- Jako jedyny nie odpowiedziałeś gdzie jest Selena czyli jednak coś wiesz.- powiedziałam i spojrzałam na chłopaka wyczekując, że powie mi coś.
- Przykro mi ale nie mogę ci nic powiedzieć.-  powiedział i wyszedł z pokoju.  Liam coś wiedział. Na pewno coś wie. Dlaczego powiedziała jemu a nie mi? Przecież jesteśmy przyjaciółkami.. Po chwili doszło do mnie, że nie rozmawiałam z nią. Gdybym wczoraj się do niej odezwała powiedziałaby mi. Po chwili zeszłam do salonu gdzie wszyscy oglądali telewizor. Usiadłam Harremu na kolanach i pocałowałam w policzek. Ten uśmiechnął się łobuzersko i przytulił do siebie.
- Wiecie chłopcy. – zaczęłam i wszyscy na mnie spojrzeli.- Wiem, że przeze mnie odwołaliście koncerty. Przepraszam i właśnie się tak zastanawiam ile odwołaliście koncertów?- zapytałam po chwili patrząc na wszystkich po kolei.
- Za 5 dni nasza czwórka wraca do koncertowania, a Harry zostaje.- powiedział Zayn.
- Jak to zostaje?!- krzyknęłam wstając z kolan chłopaka.
- Kochanie chcę być z tobą.- powiedział i podszedł do mnie.
- Harry przestań. Boisz się, że sobie coś zrobię. – powiedziałam podniesionym tonem patrząc w jego stronę.
- Po prostu chcę być z tobą i tyle.- powiedział i przytulił mnie do siebie mocno.
- Nie chcę aby twoje fanki były zawiedzione. Nie chcę aby mnie znienawidziły.- powiedziałam spokojniejszym już tonem.
- Jeżeli to prawdziwe fanki to zrozumieją.- powiedział i ucałował mnie w czoło poczym usiadł na kanapie ciągnąc mnie za sobą tak, że znów siedziałam na jego kolanach.
- Ale zrozum zostało wam tyle koncertów. Nie możesz aż na tylu nie wystąpić. Nie chcę  abyś potem żałował. Harry zrozum jestem już dużą dziewczynką i poradzę sobie.- powiedziałam siadając do niego przodem. I wyszło tak, że siedziałam na jego nogach okrakiem.
- Decyzję podjąłem i nie zmienię zdania.- powiedział, a ja spojrzałam na chłopaków błagalnym wzrokiem. Jednak udawali, że nic nie widzą. Nie mogłam dopuścić do tego aby Harry został w domu i nie jechał z chłopakami dalej w trasę. Sama byłam fanką chłopaków, znaczy dalej nią jestem i nie wyobrażam sobie pójść na ich koncert i nie zobaczyć swojego idola.  Postanowiłam porozmawiać z Louisem. W końcu się przyjaźnią. Zeszłam z Harrego i poszłam do kuchni. Usiadłam na blacie i napisałam do Louisa:

      „ Do kuchni ! W tej chwili ;*”

Po chwili dostałam odpowiedź:

    „ Po co ?”

Szybko wystukałam na klawiaturze, że po prostu ma przyjść i nic nie gadać chłopakom. Po kilku minutach Louis przyszedł do kuchni stając naprzeciwko mnie.
- Coś się stało?- zapytał Lou.
- Jesteś przyjacielem Harrego.- powiedziałam z uśmiechem.
- A ty jego dziewczynom.- powiedział z wielkim bananem na twarzy.
- Przestań.- zaczęłam.- Chcę cię prosić abyś przemówił Harremu do rozumu i powiedział, że ma jechać z wami dalej w trasę.- dokończyłam i patrzyłam na Louisa.
- Ale on już podjął decyzję. Mówiłem, rozmawiałem z nim, ale to nic nie daje.- odpowiedział mi i zszedł z blatu.- Może zmienić decyzję jeżeli powiesz, że pojedziesz z nami.- dodał gdy wychodził z kuchni.  Ja z nimi w trasę koncertową? Nie… Nie pasuję tam. Mówiłam sobie w myślach.  Po chwili rozmyśleń wróciłam do salonu i usiadłam na poprzednim miejscu. Chłopcy oglądali jakiś film gdy w pewnym momencie drzwi się otworzyły a w nich stanęła Selena. Wszyscy pojrzeliśmy na nią jednocześnie. Jednak ta nic nie mówiła. Podbiegł do niej Niall i mocno przytulił.
- Czemu się nie odezwałaś. Dzwoniłem tyle razy. Martwiłem się.- powiedział do niej z taką troską w głosie.
- Musiałam pobyć trochę czasu sama.- odpowiedziała i lekko się uśmiechnęła. Po chwili każdy ją przytulił i mówił, że się o nią martwił. Postanowiliśmy włączyć jakiś film.  Chłopcy wybrali horror. Każdy wie dlaczego. A kto wybierał? Oczywiście Harry i Louis. Brawa dla nich.  Na początku filmu Niall i Selena poszli na górę. Wszyscy byli zdziwieni lecz po chwili wrócili. Nie byli w dobrych nastrojach. Wszyscy ciekawi byli tego co się wydarzyło. Jednak nikt o nic nie pytał bojąc się reakcji naszych zakochanych. W połowie filmu Selena wyszła z salonu i poszła do kuchni. Po kilku minutach za nią poszedł Liam.  Każdy udawał, że nic nie widzi i ogląda dalej. Jednak każdego ciągnęło aby pójść do kuchni i dowiedzieć się co się stało.

Oczami Nialla:

    W połowie filmu  Selena poszła do kuchni. Chciałem iść za nią lecz wyprzedził mnie Liam, który szybkim krokiem poszedł za jej śladem i znalazł się za drzwiami prowadzącymi do kuchni.  Po 10 minutach, które były dla mnie wiecznością. Wkurzyłem się bo oni nie wychodzili, a moja dziewczyna nic mi nie mówiła. Wstałem zły i poszedłem w kierunku drzwi do kuchni. Przy nich mnie zamurowało. Otwierając je usłyszałem pytanie, które padło z ust Liama.
- Powiedziałaś mu co cię łączy z Nathanem ?.
To pytanie . Czy ona mnie zdradziła?! Liam gdy wypowiedział to pytanie usłyszał, że wszedłem do kuchni. Selena razem z nim spojrzeli na mnie wystraszeni.
- Niall to nie tak jak myślisz.- powiedziała i podbiegła do mnie chcąc przytulić, lecz ją odsunąłem.
- Nie tak jak myślę? Więc jak jest.- powiedziałem. A dziewczyn właśnie otwierała usta by coś powiedzieć.- Jednak zmieniłem zdanie nie chcę tego słuchać.- dodałem i wyszedłem z kuchni szybkim krokiem. By po chwili wyjść z tego domu.



_______________________________________________________________________

DEDYKOWANY KLAUDII   ! <3
Mojej kochanej <3

Rozdział pisany przed chwilą i mam nadzieję, że wam się spodoba ; ))


Ja sama nie mam pomysłu na dalszą część więc w komentarzach proszę was piszcie co chcielibyście aby było dalej.  A po jakimś czasie ja się zdecyduję na któryś pomysł i taki będzie dalszy los Seleny i Nialla. !


Rozdział następny nie wiem kiedy się pojawi..

przepraszam, ale jak pisałam nie mam pomysłu...

Czekam na wasze pomysły ! <3


Do Następnego ! <3

Rozdział 22 #

       W karetce nie wiedziałam co się dzieje. Lekarze krzyczeli do siebie niezrozumiałe dla mnie słowa. Widziałam przez mgłę. Dostrzegłam obok mnie Harrego z wielkim trudem złapałam go za rękę, a potem już chyba zemdlałam.

       Powoli otwierałam oczy i zaraz szybko je zamknęłam. Białe ściany nie były za dobre dla osób, które właśnie się budzą. Znów powoli otwierałam oczy i teraz białe ściany  nie były takie jak za pierwszym razem.  Obok mnie dostrzegłam Harrego, który spał. Głowę miał opartą o moje łóżko i trzymał moją rękę. Na kanapie spała reszta chłopaków z Wiktorem, który spał na kolanach Louisa. Próbowałam poruszać ręką co udało mi się i po chwili Harry spojrzał w moją stronę, a ja uśmiechnęłam się na tyle ile mogłam. 

- Boże tak się cieszę, że się obudziłaś.- powiedział i pocałował mnie w policzek.
- Powiedz mi ile tu jestem?- zapytałam chłopaka, a ten spojrzał na telefon.
- 12 godzin.- odpowiedział.- Nawet nie wiesz jak się bałem o ciebie. Chciałem abyś się obudziła. Lekarze nic nie mogli zrobić. Żadne tabletki nie działały na twój organizm. Po prostu musieliśmy czekać.- dodał po chwili.
- A co z naszym dzieckiem? Nic mu nie jest tak?- pytałam, a chłopak spuścił tylko głowę.- Nic mu nie jest tak?- powtórzyłam pytanie potrząsając ręką chłopaka.
- Przykro mi, ale lekarz mówiący ci, że jesteś za młoda miał rację. Twój organizm nie był gotowy na to, aby płód rozwinął się do końca . – powiedział Harry, a z moich oczy zaczęły spływać łzy. Zabiłam własne dziecko? Zabiłam własne dziecko. To były myśli, które chodziły po mojej głowie. Nie mogłam w to uwierzyć, że zabiłam własne dziecko.  W tym momencie nie dochodziły do mnie już żadne słowa. Czułam się okropnie. Rozumiałam to, że mam 16 lat, ale przecież kochałam to dziecko. Chciałam je urodzić, wychować. Nie rozumiem jak ja mogłam tak postąpić. Mogłam powiedzieć Harremu, że nie mogę tyle chodzić, że moja ciąża jest zagrożona. To wszystko moja wina. Zabiłam własne dziecko. Teraz po mojej głowie nie było innych myśli niż tych, że jestem mordercą? O ile można to tak nazwać. Przez swoją głupotę zabiłam dziecko. Moją małą córeczkę lub synka.
- Klaudia słyszysz mnie?- zapytał chłopak, a ja nie była wstanie odpowiedzieć mu na pytanie. Pokręciłam tylko przecząco głową i schowałam twarz w dłonie. Po chwili chłopcy się obudzili i widząc, że się obudziłam strasznie się ucieszyli, ale pocieszali mnie na tyle ile mogli. Widząc Wiktora, który spał na kanapie nie mogłam pojąć, że też miałabym takie dziecko gdyby nie to, że je zabiłam.
- Skarbie odezwij się.- powiedział Harry. Nie byłam wstanie wymówić żadnego sensownego zdania. Nie byłam wstanie powiedzieć, żadnego słowa.
- Idę po lekarza. Powinien dać jej tabletki na uspokojenie.- powiedział Liam i wyszedł z Sali razem z Niallem. Po chwili do Sali wszedł lekarz, który podszedł do mnie, ale wyprosił chłopaków. Pozwolił zostać tylko Harremu, ze względu na to, że jest moim chłopakiem.
- Jak się pani czuje?- zapytał, ale nawet nie spojrzałam w jego stronę. Nie potrafiłam. Nie umiałam nic powiedzieć.
- Panie doktorze co z nią?- zapytał Harry.
-  To normalnie u kobiet, że po stracie dziecka zamykają się w sobie. Pana dziewczyna widać ma tak samo. Może popaść w depresję, ale nie jest to pewne. Dam jej teraz tabletki na uspokojenie. Powinny zadziałać, a pan niech ją wspiera i pociesza ją. Jak chce płakać. Niech płacze. Jej to pomoże.- powiedział lekarz, a po chwili wstrzyknął mi coś do żył. Po chwili z Sali wyszedł lekarz, a weszli chłopcy, Justin i Patrycja. Usiedli obok mnie i pytali jak się czuję. Czy czegoś mi nie potrzeba? Jednak ja nawet nie odpowiadałam na ich pytania.
- Harry wiesz coś?- zapytał Justin.
- Tak chodź porozmawiamy na korytarzu.- powiedział Harry i wyszedł z sali. Patrycja cały czas do mnie mówiła, że wszystko się ułoży. Będzie dobrze, że to nie moja wina. Ja tylko usiadłam na łóżku nogi podkuliłam pod brodę i bujałam się wprzód i w tył. Nie docierały do mnie żadne już zdania. Wypowiedzi moich najbliższych. Chciałam po prostu aby moje dziecko nie umarło. Aby to był zły sen.

** Kilka dni później **

   Spędziłam w szpitalu 5 dni. Nie rozmawiałam z nikim prócz Harrego. To jego prosiłam o potrzebne mi rzeczy. Żeby przyniósł mi gazety, jakiś napój, lub coś słodkiego. Do lekarzy nie odzywałam się ani słowem. Do przyjaciół tak samo. Tylko z Harrym umiałam trochę rozmawiać.
  Dzisiejszego dnia miałam wyjść ze szpitala. Od rana czekałam na Harrego, aż przywiezie mi ciuchy.
Po jakiś 10 minutach chłopak wszedł do mojej sali z Louisem. Louis. Tak to przyjaciel do którego też nie potrafiłam się odezwać. Starał się do mnie dotrzeć, ale jednak nie pomagało.  Dzisiaj w dzień wyjścia starałam się wziąć w garść i odezwać się do jeszcze jednej osoby. Ból, który był w moim sercu nie zniknął. I nigdy nie zniknie. Dziecko, które nosiłam w sobie było czymś jak marzenie. Przez te dni starałam się pozbierać i trochę mi się udało. Rozmawiałam z jedną osobą, a przez 2 dni do nikogo się nie odezwałam. Pierwsze słowa zamieniłam z Harrym. Dzisiaj chciałam jeszcze z Louisem. Był moim najlepszym przyjacielem nie mogłam go tak odtrącać.
- Cześć kochanie.- powiedział Harry i musnął moje usta.
- Cześć.- powiedziałam i przytuliłam go do siebie.
- Witaj Klaudia.- powiedział Louis i pocałował mnie w czoło. Nic nie powiedziałam tylko przytuliłam chłopaka do siebie. Był zdziwiony co było widać bo jego minie, ale uśmiechnął się do mnie.
- Cieszę się, że przyjechałeś z Harrym.- powiedziałam prawie szeptem.
- Tutaj są twoje ubrania. Ubierz się a ja pójdę do lekarza po twój wypis. A Louis zaraz do ciebie wróci.
- Dobrze.- powiedziałam, a chłopcy wyszli z Sali. Ubrałam to co przywiózł mi Harry i mój strój wyglądał tak:  http://www.photoblog.pl/meininspiration/118941714/0159.html ( tylko bez tego plecaka). Po chwili do Sali wszedł Louis.
- Jak się czujesz?- zapytał siadając na krześle obok łóżka.
- Zabiłam swoje dziecko. Gorzej nie mogę się czuć.- powiedziałam i znów zaczęłam płakać.
- To nie była twoja wina. Po prostu twój organizm nie był gotowy na to aby płód się prawidłowo rozwijał.- powiedział Lou przytulając mnie do siebie.
- Gdybym powiedziała Harremu, że moja ciąża jest zagrożona nie szlibyśmy wtedy na spacer. Nie pozwoliłby mi przyjechać na wasz koncert. Gdyby wszystko powiedziała. Byłoby wszystko dobrze i możliwe, że moje dziecko dalej by żyło.- wydukałam przez łzy.
- Mała wszystko się ułoży. Zobaczysz. Masz wspaniałego chłopaka, chłopaków, dziewczyny, brata i masz mnie. Będziemy cię wspierać i pomagać ci. Wszystko się ułoży. – powiedział Lou, a mi zrobiło się lżej na sercu. Zdecydowanie brakowało mi przez te kilka dni przyjaciela. Brakowało mi Louisa. Po chwili do Sali wszedł Harry z moim wypisem. Po kilku minutach jechaliśmy windą na parter.
- Kochanie nie zdziw się jak przed szpitalem zobaczysz paparazzi i nasze fanki. – powiedział Harry, a ja tylko wtuliłam się bardziej w niego.
- Paul powinien tam być i zrobić nam przejście. Tak samo jak policja, którą wezwał.- powiedział Louis. Nie chciałam by wiedzieli, że byłam w ciąży. Chociaż i tak pewnie się wydało. Po chwili wyszliśmy i zaczęło się. Setki pytań do mojej osoby i mnóstwo zdjęć.  Nie odpowiadałam na żadne tylko chłopcy powiedzieli by dali kilka dni spokoju.
   Po 2,5h drogi byliśmy w Polsce. W domu Justina i  Patrycji.  Niepewnie wyszłam z samochodu co zauważył Harry, który od razu złapał mnie za rękę i mocniej ją ścisnął.
- Nie bój się.- wyszeptał mi do ucha gdy otwierał drzwi do domu mojego brata. Weszliśmy do salonu gdzie siedzieli moi przyjaciele, Patrycja i Justin. Podbiegli do mnie i przytulili mnie do siebie. Po chwili do salonu weszła Selena. Podeszła do mnie i przytuliła z całej siły.
- Przepraszam, że dopiero teraz ale nie było wcześniej wolnych miejsc w samolocie.- powiedziała gdy uwolniłam się z uścisku. Nic nie odpowiedziałam na co dziewczyna zdziwiła się trochę.
- Zanim się do ciebie odezwie minie sporo czasu. Odzywa się tylko do mnie i Harrego.- powiedział Louis, a ja podeszłam bliżej Harrego. Chwyciłam go za rękę i mocniej ścisnęłam.
- Jestem zmęczona. Mogę się położyć?- zapytałam chłopaka na co ten kiwnął głową i pociągnął mnie na górę. Zaprowadził do pokoju na końcu korytarza, w którym spałam gdy jeszcze byłam w ciąży. Łzy znów napłynęły do moich oczu.
    Po chwili leżałam już w łóżku przytulona do Harrego, który głaskał mnie po głowie.
- Kochanie wiesz, że będziesz musiała z nimi kiedyś porozmawiać?- zapytał, a ja kiwnęłam głową na tak.- Oni chcą dla ciebie jak najlepiej. Martwią się o ciebie i chcą abyś z nimi porozmawiała. Wiem, że to dla ciebie trudne ale zrób to dla mnie.- powiedział, a ja spojrzałam na niego.
- Postaram się, ale naprawdę jest mi ciężko.- odpowiedziałam i wtuliłam się w tors chłopaka.
- Wiem kochanie wiem. – powiedział i pocałował mnie w czoło. Po chwili już zasnęłam.

Oczami Seleny:

    Tak naprawdę gdybym dowiedziała się szybciej co stało się Klaudii przyleciałabym szybciej. Niestety przez ten okres czasu wiele się zmieniło w moim życiu. Niall był moim chłopakiem, którego zdradziłam. Z osobą, której nienawidzi.  W czasie kiedy Klaudia leżała w szpitalu po stracie dziecka ja byłam na wakacjach z Nathanem. Tak tym Nathanem z The Wanted. To z nim zdradziłam Niallera.  Niall dzwonił do mnie przez te kilka dni, ale nie odbierałam bo byłam zbyt zajęta Nathanem. Mieliśmy mało czasu. Musieliśmy uważać by nikt nas nie zobaczył. Nathan był z Dianą, siostrą  Klaudii. Natomiast ja byłam z Niallem, którego kochałam. A Nathan on również był cudowny. Nie wiem co wstąpiło we mnie i zaczęłam romans z nim. Niall ma piękne błękitne oczy. Blond włosy. Wspaniały charakter. Jest czuły, opiekuńczy, kochany, miły, wrażliwy. Jest ideałem chłopaka. Niestety ja tego nie doceniłam. Gdy weszłam do domu Justina od razu rzuciłam się szyję przyjaciółki, jednak ta nie odezwała się do mnie ani słowem. Gdy Klaudia i Harry poszli na górę ja podeszłam do Nialla i przytuliłam go do siebie. Ten musnął moje wargi uśmiechając się przy tym nieziemsko.
   Od wyjazdu chłopaków nie widziałam się z nim ani razu. Po trzech miesiącach widzimy się pierwszy raz.  Tyle czasu minęło . Tyle czasu rozłąki, a j go po prostu przytulam. Jestem kompletną kretynką, że zdradziłam Nialla, ale ja po prostu poczułam coś do  Nathana.  Nie miałam z kim porozmawiać. Lauren wyjechała na wakacje z rodzicami i wróci na koniec wakacji. Klaudia wyjechała na okres tych trzech miesięcy do Polski, a ja zostałam sama. Kompletnie sama.
   Pewnego dnia na zakupach spotkałam Nathana.  Był sam więc zaczęliśmy rozmawiać. Poznaliśmy się lepiej. Spotykaliśmy się i pisaliśmy ze sobą. Po pewnym czasie zaprosił mnie na pierwszą randkę. Wtedy wyznał mi, że spodobałam mu się i chciałby ze mną być, ale ma dziewczynę, Dianę. Ja miałam chłopaka, Nialla więc rozumiałam, że sugerował mi romans o którym mieliśmy wiedzieć tylko ja i on.  Na początku czułam się fantastycznie mieć przy sobie chłopaka, który mnie kocha. Byłam wtedy taka głupia, że zaczęłam z nim ten romans. Przecież chłopakiem moich marzeń jest Niall. Niall Horan mój kochany blondynek o błękitnych jak ocean oczach. Przez ten czas trudno mi było dojść do siebie po tym, że zdradziłam Nialla. Próbowałam zakończyć ten romans, ale Nathan straszył mnie, że powie wszystko Niallowi czego nie chciałam. Bo kocham tego chłopaka jak nikogo innego. Niall jest dla mnie naprawdę bardzo ważny i muszę zrobić wszystko by nie dowiedział się o tym co mnie łączyło z Nathanem, a raczej dalej łączy, ponieważ Nathan nie chce dać  mi spokoju i nie dociera do niego to, że nie chcę już tego dalej ciągnąć.


___________________________________________________________

Jest 22.. ! Jej :D

Pisałam go wczoraj w nocy, a dzisiaj po południu go skończyłam ; p

Dodałam go dzisiaj ponieważ :

* Mam wspaniały humor.
* Pisałyście, że wam się podobał i chcecie więcej.
* Dostałam się do upragnionej szkoły ! :D -  z czego się strasznie cieszę bo bałam się, że mnie nie przyjmą.
   Teraz tylko czekać na nowe znajomości <3


Piszcie czy wam się podoba ! <3




DO NASTĘPNEGO ! <3 ; ** ; )))

Rozdział 21 #

        Obudziłam się przez krzyki dochodzące z dołu. Spojrzałam na miejsce obok mnie, które było w tej chwili puste. Pewnie jest na dole. Poszłam do łazienki i opłukałam twarz wodą. Zeszłam na dół, gdzie po chwili byłam w kuchni z której było słychać wrzaski. Przy stole siedziało całe One Direction.
- Możecie mi powiedzieć dlaczego tak krzyczycie z samego rana?- zapytałam wyjmując z lodówki mleko, którego upiłam łyk.
-Harry nam wciska kity, że jesteś w ciąży.- powiedział z pełną buzią Niall.
- To nie kity.- powiedziałam i spojrzałam na Harrego.
- Jak to?- zapytał Louis.
- No normalnie. Nie wiesz jak ludzie robią dzieci?- zapytałam ze śmiechem.
- Nie no, no wiem ale przecież ty masz dopiero 16 lat.- odpowiedział Lou.
-Wiem Louis, ale przecież nie mogę usunąć ciąży.  Mam mamę, która mi pomoże. A na czas ciąży wyjadę do Polski. – powiedziałam z lekkim uśmiechem.
- Jak to wyjedziesz do Polski?!- krzyknął oburzony Harry.
- Harry zrozum was nie będzie aż przez 5 miesięcy. Zrozum ja mam dopiero 16 lat i tak naprawdę to co wiem o ciąży? Tylko tyle, że muszę chodzić do lekarza i to co dowiedziałam się czytając w Internecie. Spójrzmy prawdzie w oczy. Nie dam rady bez ciebie i chłopaków. Nie będę mieszkała sama w domu bo nie chcę aby coś mi się stało. Wyjadę do Justina i Patrycji. Gdy zostanę w Londynie zaraz ludzie zobaczą, że jestem w ciąży. Nie chcę tego.- powiedziałam i poczułam jak łza spływa po moim policzku. Szybko ją starłam i patrzyłam na wszystkich po kolei.
- Porozmawiamy jeszcze o tym a teraz chodź za godzinę masz wizytę u lekarza.- powiedział i pociągnął mnie za rękę w stronę schodów. Po chwili byliśmy w moim pokoju gdzie usiadłam na łóżku i myślałam nad tym co się zmieni w moim życiu.
- Teraz na spokojnie powiedz mi dlaczego chcesz wyjechać.- powiedział Harry siadając obok mnie i łapiąc za rękę.
- Posłuchaj mnie. –zaczęłam- Dziś w nocy wyjeżdżacie dalej w trasę, a ja zostaję sama. O ciąży wiem mało, a jak pojadę do Polski to tam jest Patrycja ma Wiktora, przygotuje mnie do roli matki. Nie myśl, że jestem idiotką, która sobie nie poradzi, ale chcę się przygotować aby być doskonałą matką. Boję się mieszkać sama w tak dużym domu. Nie będzie ciebie i kto dajmy na to wezwie pogotowie jak coś się stanie? Jak ja nie będę wstanie to nikt. Jak tylko wrócicie z trasy to ja przylecę tutaj do Londynu.- powiedziałam i przytuliłam chłopaka.
- Może masz rację. Tak będzie lepiej.- powiedział i ucałował mnie w czubek głowy.- A teraz leć się szykuj za 20 minut jedziemy do lekarza.- dodał po chwili, a ja ruszyłam w stronę łazienki. Wzięłam szybki prysznic, a włosy związałam w luźnego koka.  Zrobiłam delikatny makijaż, a na dzisiaj wybrałam to:  http://www.photoblog.pl/meininspiration/117900135/0136.html . Wzięłam jeszcze tylko torebkę do której schowałam telefon, portfel, dokumenty i różne potrzebne rzeczy. Wyszliśmy z domu trzymając się za ręce. Wsiedliśmy do samochodu Hazzy, którym pojechaliśmy do lekarza.
       Po 2 godzinach spędzonych u lekarza mówiącego, że jestem zbyt młoda na dziecko i nie wiadomo czy donoszę je przez 9 miesięcy załamałam się. Lekarz mówił, że lepiej żebym usunęła dziecko, na co ja zaczęłam się na niego drzeć, że nawet tego nie zrobię. Harry próbował wszystkiego by mnie pocieszyć, ale nie udało mu się.
Siedzieliśmy właśnie w moim pokoju na łóżku, gdzie nie mogłam pojąć tego co powiedział mi lekarz.
- Skarbie będzie dobrze. Nie bój się przecież urodzisz nam piękną i zdrową córkę lub syna.- powiedział Harry całując mnie w policzek.
- Słyszałeś co on mówił? Jestem za młoda na dziecko i niewiadomo czy donoszę to dziecko. Rozumiesz? Przecież ja mogę je stracić.- mówiłam płacząc.
- Kochanie naprawdę wszystko będzie dobrze.- powiedział i przytulił mnie do siebie.
      Samolot do Polski miałam godzinę wcześniej niż chłopcy. Więc spakowana w 3 duże walizki, siedząc w samochodzie jechałam z chłopakami na lotnisko. Po 30minutach drogi zajechaliśmy na nie i ruszyliśmy w kierunku odprawy.  Teraz było inaczej teraz to ja żegnałam się z chłopakami, A nie oni ze mną. Przytuliłam się z każdym i pocałowałam w policzek. Doszłam do Harrego i znów nie mogłam wytrzymać bez łez.
- Obiecaj, że teraz będziesz odbierała telefony. Będziemy rozmawiali przez skypa. I jak tylko będziesz się dobrze czuła to mnie odwiedzisz.- powiedział chłopak patrząc mi głęboko w oczy.
- Obiecuję.- powiedziałam, a ten pocałował mnie w usta. Po chwili musiała już iść więc przytuliłam jeszcze chłopaków i Harrego i ruszyłam w kierunku odprawy. Po chwili siedziałam już w samolocie. Włożyłam słuchawki do uszu i oglądałam widoku za oknem. Za 3h powinnam być Polsce więc po chwili wybrałam numer Justina.
- Hallo?
- Cześć. Słuchaj jesteś w domu?
- Właśnie jedziemy na zakupy a co?
- Bo siedzę w samolocie i za jakieś 3h będę w Polsce. Odebrałbyś mnie z lotniska?
-  No jasne, że tak, ale powiedz mi co się stało? Lecisz z chłopakami?
- Nie lecę sama. Oni mają trasę koncertową.
- Więc powiedz mi co się stało.
- A nie będziesz na mnie krzyczał i nie będzie zły?
- Nie będę.
- Obiecujesz?
-Obiecuję.
- Jestem w ciąży. – powiedziałam prawie szeptem, żeby żadna fanka chłopaków tego nie usłyszała.
-Co?
- Jestem w ciąży.- powiedziałam trochę głośniej co było błędem bo wszyscy na mnie spojrzeli. Musiałam coś szybko wymyślić.
- Żartujesz?
- No jasne, że żartuję.- powiedziałam i porozmawiałam trochę z bratem.  Po chwili ludzie gdy usłyszeli, że żartuję wrócili do swoim poprzednich zajęć, a ja po rozmowie z bratem napisałam mu sms, że z tą ciążą nie żartowałam, ale musiałam tak powiedzieć aby ludzie siedzący w samolocie nie ogłosili tego całemu światu.

** Trzy miesiące później **

      Jestem w Polsce już trzy miesiące, z czego większość czasu muszę leżeć w łóżku. Bo lekarz w Polsce powiedział mi, że nie mogę dużo chodzić bo poronię.  Nie mówiłam tego Harremu bo nie chciałam go martwić. Tak jak obiecałam codziennie rozmawialiśmy przez telefon i gadaliśmy przez
skype.  Po tygodniowym błaganiu Justina aby pozwolił mi lecieć do Harrego. Ten zgodził się pod warunkiem, że pojedzie ze mną Patrycja. Powiedział, że pojechałby on, ale musi iść do pracy. Patrycja zgodziła się od razu. Ze względu na to, że chłopcy jutro będą w Czechach, a to przecież blisko Polski to jutro z rana wyruszamy samochodem Patrycji z Wiktorem do Czech. Z chłopakami mamy spotkać się o 11:30 w kawiarni w centrum Czech.
   Właśnie zasypiałam gdy usłyszałam dźwięk mojego telefonu. Nacisnęłam zieloną słuchawkę.
- Hallo?
- Cześć Kochanie obudziłem cię?
- Nie skąd.
- Chciałem powiedzieć ci dobranoc i że nie mogę się doczekać jutra jak się zobaczymy.
- Ja też się cieszę, że się zobaczmy Harry.
- A powiedz mi byłaś wczoraj u lekarza?
- Tak byłam.
- I co ci powiedział?
- Ehhh Harry porozmawiamy jutro dobrze? Jestem zmęczona, a chcę się wyspać.
- Dobrze kochanie. Do jutra. Kocham cię.
-Ja ciebie też. Pa.
   Nacisnęłam czerwoną słuchawkę i telefon odłożyłam na szafkę obok łóżka.  Po chwili zasnęłam.

     Obudziłam się przez budzik w telefonie. Nastawiłam go sobie na 6:00 by spokojnie się wyszykować. O 7:00 wyjeżdżamy więc mam godzinę. Spokojnie zdążę. Poszłam do łazienki gdzie wzięłam szybki prysznic. Włosy związałam w kitkę i zrobiłam delikatny makijaż. Ze względu na to, że mój brzuch było już troszeczkę widać. Ubierałam luźne bluzki a na to normalnie bluzy. Ta było i tym razem. Wybrałam to: http://www.photoblog.pl/meininspiration/106798022/039.html . Do  tego wybrałam czarną torbę do której schowałam potrzebne rzeczy i wyszłam z pokoju. Udałam się do kuchni gdzie siedziała już Patrycja, a Wiktor bawił się w salonie.
- Widzę, że jesteś gotowa.- powiedziała z uśmiechem.
- Tak. Trochę niewyspana, ale gotowa.- powiedziałam i zaczęłam jeść kanapki, które leżały na stole.
- Spojrzysz na niego, a ja pójdę spakować jego torbę i wózek do samochodu?- zapytała a ja kiwnęłam głową na tak.
  Nie minęło 15 minut a już siedzieliśmy w samochodzie i jechaliśmy do Czech. Gdzie miałam zobaczyć Harrego i chłopaków.
Droga minęła nam dosyć szybko i bez żadnych komplikacji. Bałam się, że mogę mieć mdłości, albo mogę czuć skurcze jak powiedział mi lekarz, ale na szczęście nic takiego nie było z czego się bardzo cieszyłam.  Jechaliśmy jakieś 3h ze względu, że zatrzymywaliśmy się na postój bo Wiktor coś chciał, albo po prostu chciało nam się do toalety ; )). 
   O 11:25 byłyśmy pod restauracją w której umówiłyśmy się z chłopakami. Wyciągnęłam Wiktora z fotelika, a Patrycja wyjęła wózek z bagażnika poczym poszłyśmy do środka gdzie w rogu zauważyłam 5 chłopaków. Uśmiechnęłam się na sam widok i razem z Patrycją podeszłyśmy do nich.
- Cześć.- powiedziałam z uśmiechem na twarzy, bo chłopcy nas nie zauważyli bo oczywiście zawzięcie o czymś dyskutowali.
- Cześć, cześć.- powiedział Niall nawet nie patrząc w naszą stronę. Zdziwiło mnie to.
- Patrycja chyba nie jesteśmy tu mile widziane.- podkreśliłam słowo Patrycja myśląc, że chłopcy spojrzą na nas. 
- Czekaj Liam. – powiedział Harry i spojrzał w moją stronę. – Klaudia.- krzyknął i przytulił mnie do siebie z całej siły, a w tym czasie chłopcy witali się z Patrycją i Wiktorem.
-  Kochanie udusisz mnie z małego.- powiedziałam z delikatnym uśmiechem.
- Przepraszam, ale tak bardzo tęskniłem.- powiedział i musnął moje usta uśmiechając się przy tym.- Nawet nie wiesz jak mi tego brakowało.- powiedział i jeszcze raz mnie pocałował.
- Mi tego też.- powiedziałam i wtuliłam się w chłopaka.
- No dobra Harry. Będziesz ją miał jeszcze na całą noc. Daj nam się z nią przywitać.- powiedział Louis i przytulił mnie do siebie, a po chwili zaczął jeździć swoją ręką po moich brzuchu.
- Co tam się dzieje kochaniutka ? Wiesz, że wujek Louis tutaj jest prawda? Tak tak wiem, że mnie najbardziej kochasz. Tak kochaniutka wiem wiem.- mówił Louis do mojego brzucha, a my wybuchliśmy śmiechem. Przywitałam się z resztą i usiedliśmy do stolika rozmawiając o tym co robiliśmy przez te 3 miesiące rozłąki.
- Dobra zajmijcie się Patrycją i Wiktorem, a my idziemy się przejść. Zobaczymy się przed koncertem.- powiedział Harry i pociągnął mnie za rękę w stronę wyjścia z restauracji.
  Szliśmy spacerując w ciszy, trzymając się za ręce. Po chwili usiedliśmy na ławce a chłopak jedną ręką głaskał mój brzuch, a drugą trzymał moją dłoń.
- Więc teraz opowiadaj co robiłaś przez te trzy miesiące.- powiedział z uśmiechem patrząc w moje oczy.
- Nic takiego.- powiedziałam.
- Jak to przez trzy miesiące? Opowiadaj mi tu.- powiedział Harry i objął mnie ramieniem.
- Oj noo cały dniami leżałam w łóżku i nie mogłam nic robić.- odpowiedziałam, a Harry spojrzał na mnie smutno.
- Byłaś u lekarza i tak ci powiedział? Dlaczego nic nie powiedziałaś?- pytał Hazza, a mi zaczęły spływać łzy po policzkach.
- Harry moja ciąża jest zagrożona rozumiesz? Nie mogę nic robić. Powinnam tylko leżeć. Żeby tu przyjechać musiałam prosić Justina przez tydzień.- odpowiedziałam.
- Czemu nie mówiłaś wcześniej? Pojechalibyśmy do naszego hotelu, a nie chodzili po parku. – powiedział i patrzył na mnie swoimi zielonymi tęczówkami.
- Nie chciałam cię martwić. Masz teraz trasę i nie chciałam byś się zamartwiał.- powiedziałam .
- Ty i nasze dziecko jesteście dla mnie ważniejsze niż trasa. Dla was mogę zrezygnować z zespołu i kariery.- powiedział i pocałował mnie w czubek głowy.
- Harry nawet tak nie mów. Bo nie pozwolę abyś to zrobił.- powiedziałam. -  Sam mówiłeś, że wszystko będzie dobrze i tego się trzymajmy. Za dwa miesiące wracasz z chłopakami do Londynu więc będziemy ciągle razem.- powiedziałam z delikatnym uśmiechem.
- Ale jeżeli tylko coś się stanie masz do mnie zadzwonić i od razu przylatuję.- powiedział, a ja kiwnęłam głową na tak.
     Po spacerze wróciliśmy do hotelu chłopaków. Tam Harry wziął auto menadżera i pojechaliśmy do Sali gdzie odbywał się koncert chłopaków. Gdy chłopcy się szykowali ja z Patrycją rozmawiałyśmy z Justinem.  Po 30 minutach chłopcy byli gotowi do wyjścia. Poszliśmy wszyscy za scenę. My miałyśmy tak zostać i oglądać koncert.
- Powodzenia.- powiedziałam i pocałowała chłopaka gdy mieli wychodzić na scenę.
- Gdyby coś się działo niech  ktoś z ekipy mi to powie.- powiedział i wybiegli na scenę.
    Najpierw chłopcy zaśpiewali WMYB. Potem More than this, One Thing, I Want, Na Na Na, Gotta be You.  Przez te piosenki czułam się dobrze, ale potem już tak nie było. Zaczęło boleć mnie podbrzusze i nawet nie zdążyłam dojść do krzesła tylko zsunęłam się po ścianie. Patrycja od razu do mnie podbiegła tak samo jak ochroniarz chłopców.
- Co się stało?- zapytała Patrycja.
-  Boli mnie podbrzusze.- odpowiedziałam i zaczęłam głęboko oddychać.
- Niech pani zadzwoni po karetkę.- powiedziała Patrycja, a ja poczułam, że robi mi się słabo. – Proszę nie zamykaj oczu. Słyszysz? Proszę cię.- krzyczała Patrycja, a po chwili zobaczyłam, że obok nas jest spora grupka ludzi. Pewnie ekipa chłopaków. Pomyślałam i otworzyłam oczy. Podbrzusze dalej mnie strasznie bolało.  Patrycja dała mi wody, a po chwili krzyczała do ochroniarza chłopaków aby powiadomił Harrego.  Ten posłuchał jej i wszedł na scenę i podszedł do Harrego.  Po chwili muzyka ucichła a chłopcy byli obok mnie. Harry był najbliżej. Przytulał mnie i mówił, że wszystko będzie dobrze.  Po chwili przyjechała karetka i zabrali mnie do szpitala.

_____________________________________________________________

Tam ta ram tam . Tum tu rum tum.  ! ; D

Mamy oto rozdział 21 ; ))
Wiem, że długi, ale przez tą pogodę za oknem mi się nudziło i oto w 3h powstał ten oto rozdział <3

Mam nadzieję, że się wam podoba  <3

Kiedy następny?
Może w weekend ale wszystko zależy od was i od ilości komentarzy <3


Do następnego ! <3 

Rozdział 20 #

        Od wyjazdu chłopców minęło 12 dni przez ten czas miałam mdłości o których nikomu nie mówiłam. Nie wychodziłam  z dziewczynami na miasto. Nie chodziłam na zakupy. Nie wychodziłam na spacery. Siedziałam cały czas w domu, ponieważ czułam się potwornie. Nie było chłopaków. A co najważniejsze Harrego. Nie robiłam sobie makijażu. Nic mi się nie chciało. Chodziłam całymi dniami w piżamie, albo już w dresach. Tego dnia też tak było…
     Gdy obudziłam się spojrzałam na zegarek, który wskazywał 12:30. Nie zdążyłam nawet się wyciągnąć a znów chciało mi się wymiotować.  Miałam tak od 5 dni. Wiedziałam, że może to znaczyć, że jestem w ciąży. Jednak nie dopuszczałam do siebie tej myśli. Mówiłam sobie, że to przez to, że nic nie jem. Po 10 minutach męczarni usłyszałam dzwonek do drzwi. Zeszłam po schodach i otworzyłam drzwi. Ujrzałam w nich Selenę.
- Matko jak ty wyglądasz.- powiedziała gdy tylko mnie zobaczyła.
- Przyszłaś by powiedzieć tylko to jak wyglądam?- zapytałam, a dziewczyna weszła do środka.
- Nie. Chcę się dowiedzieć co się z tobą dzieje. Nie wychodzisz z nami na miasto. W ogóle nie wychodzisz z domu. Nie rozmawiasz z Harrym przez skype. Nie odbierasz od niego telefonów. Martwi się o ciebie.- powiedziała siadając na kanapie w salonie.
- Po prostu nie miałam czasu.- odpowiedziałam, ale znów chciało mi się wymiotować więc pobiegłam do łazienki. Przyjaciółka nie wiedziała o co chodzi więc przybiegła do mnie.
- Od kiedy masz mdłości?- zapytała gdy umyłam zęby.
- Jakieś 5 dni.- odpowiedziałam i wyszłam z łazienki.
- Czy ty i Harry.- zaczęła.- No wiesz uprawialiście no wiesz.- powiedziała po chwili.
- Czy uprawiałam z nim seks tak?- zapytałam i spojrzałam na dziewczynę.
- Tak właśnie o to mi chodzi.- odpowiedziała z uśmiechem.
- Tak.- wyszeptałam i spuściłam wzrok.
- Czy ty wiesz, że możesz być w ciąży?- zapytała krzycząc na cały dom.
- Nie dopuszczam do siebie tej informacji.- odpowiedziałam patrząc na swoje palce u nóg.
- Robiłaś jakieś testy?- zapytała.
- Nie.- odpowiedziałam.
- Ubieraj się i jedziemy do apteki.- powiedziała i wstała z kanapy i pociągnęła za rękę do mojego pokoju nim zdążyłam powiedzieć, że nigdzie nie idę.
   Wzięłam prysznic. Włosy związałam w jakiegoś koka. Zrobiłam delikatny makijaż, ale bardzo delikatny i ubrałam to:
http://www.photoblog.pl/modnexozestawy/126241794 .
 Wyszłam z łazienki a Selena uśmiechnęła się na mój widok.
- Od razu wyglądasz o wiele lepiej.- powiedziała i wstała z łóżka.
  Do torebki schowałam telefon, portfel i tabletki na ból brzucha. Zeszłam z dziewczyną po schodach i po chwili wyszłyśmy z domu zamykając go na klucz. Wsiadłyśmy do samochodu Seleny i pojechałyśmy w stronę centrum handlowego do apteki.  Już widzę informacje w Internecie o tym jak dziewczyna Harrego Stylesa kupuje testy ciążowe w aptece podczas gdy ten jest w trasie koncertowej. Ehh…
Po 20 minutach jechania w ciszy zajechałyśmy i ruszyłyśmy do apteki.
Kupiłyśmy 4 testy by mieć pewność.  Wstąpiłyśmy jeszcze tylko do spożywczego po jakieś warzywa by ugotować obiad. Gdy wracałyśmy zadzwonił mój telefon. Wyświetlił się Harry <3 . Tak jak od 5 dni nie odebrałam. Telefon dzwonił 4 razy aż w końcu wyłączyłam go. Nie chciałam z nim rozmawiać. Pewnie dużo ludzi myśli, że jestem dziwna, ale co miałam mu powiedzieć? Kochanie jestem w ciąży? Nie mogę być w ciąży. Niee.. Nie ja.. Mam dopiero 16 lat. 
    Wróciłyśmy do domu i od razu poszłam do łazienki. Zamknęłam ją na klucz i usiadłam na podłodze czytając instrukcję. Po 5 minutach zrobiłam wszystko jak należy i czekałam odpowiednią ilość czasu na wynik.  Po upływie tego czasu niepewnie wzięłam test do ręki i po moich policzkach zaczęły spływać łzy. Były dwie kreski. Nie może to być prawda. Po chwili do łazienki zaczęła pukać Selena. Nie pewnie otworzyłam drzwi, a ta widząc w jakim jestem stanie przytuliła mnie do siebie i powiedziała, że wszystko będzie dobrze, ale muszę iść do lekarza i powiadomić Harrego. Na co od razu zaczęłam mówić, że nie mogę mu tego powiedzieć. Nie możemy mieć teraz dziecka. 
    Płakałam dobre 2h z powodu, że test wskazuje, że będę miała dziecko. Siedziałam na łóżku a przyjaciółka mnie przytulała. Nie wiedząc nawet kiedy zasnęłam ze zmęczenia..

Oczami Harrego:

      Byłem w kompletnej rozsypce. Nie wiedziałem co mam zrobić. Nie mogłem znaleźć sobie miejsca.
Od naszego wyjazdu z Londynu minęło 12 dni, a od tego czasu Klaudia nie odebrała ode mnie ani razu. Nie wiedziałem co mam myśleć. Czyżby już mnie nie kochała. Przyjaciele mówią, że może nie ma czasu. Niall mówi, że rozmawiał z Seleną, a ta mówi, że moja dziewczyna nie wychodzi z domu. Nie odbiera od nikogo telefonów. Nic nie je i wpuszcza tylko je do siebie.
Chciałem być przy niej w tej chwili, ale nie mogłem wrócić do domu. Trasa dopiero co się zaczęła a reszta zespołu nie dokończy jej beze mnie. 
Mieliśmy właśnie przerwę na próbie przed koncertem i usłyszałem wibrację w kieszeni. Miałem nadzieję, że to Klaudia. Dzwoni powiedzieć, że wszystko jest ok. Niestety nie była to ona. Dzwoniła Selena.
- Hallo?
- Harry masz chwilę?
-Tak właśnie mam chwilę, ale poczekaj wyjdę na zewnątrz bo tu jest głośno.
Po 5 minutach byłem przed salą gdzie graliśmy koncert. Siedziałem pod tylnym wejściem aby nie zobaczyły mnie fanki.
- Czemu dzwonisz do mnie a nie do Nialla? Coś się stało Klaudii?
- Nie nic się nie stało. Znaczy nie zupełnie. Stało się coś, ale nie powinnam ci tego mówić ja. Powinieneś przyjechać do domu.
- Wiesz, że nie mogę teraz. Za 3h mamy koncert.
- Harry to jest ważna sprawa. Musisz przyjechać. Nie będzie cię na jednym koncercie nic się nie stanie. Chłopcy dadzą sobie radę a fanki zrozumieją.
- Powiedz mi co się stało.
- Harry nie mogę ci powiedzieć tego ja. Klaudia to zrobi, ale musisz przyjechać. Bo nie odbierze od ciebie telefonów ani sama nie zadzwoni.
- Wiesz kiedy mam najbliższy samolot?
- Za 2h masz lot do Londynu. Będziesz leciał 3h. Proszę cię Harry przyleć.
- Dobrze przylecę tym samolotem.
- Trzymam cię za słowo. Więc do zobaczenia.
- Do zobaczenia.
Rozłączyłem się  i wróciłem do chłopaków, którzy siedzieli na kanapie.  Podszedłem do nich nie wiedząc jak powiedzieć im, że jadę do Londynu.
- Co ci się stało?- zapytał Louis który widząc moją smutną twarz przytulił mnie.
- Muszę lecieć do Londynu.- odpowiedziałem i spojrzałem na wszystkich po kolei .
- Za 3h mamy koncert Harry.- powiedział Zayn, na co przytaknęła mu reszta.
- W Londynie stało się coś Klaudii i żeby się dowiedzieć muszę być tam osobiście bo inaczej mi nie powie.- powiedziałem i poczułem jak łzy napływają do moich oczy. Zacisnąłem powieki by zespół nie wiedział, że płacze. Nie wiedziałem co mam myśleć. Co się stało mojej dziewczynie?
- Kto ci to powiedział?- zapytał Liam.
- Selena.- odpowiedziałem.- Naprawdę przepraszam wiem, że jest koncert ale wierzę, że sobie poradzicie. – powiedziałem po chwili.
- Louis odwieziesz mnie na lotnisko? Za 2h mam samolot.- zapytałem a chłopak kiwnął głową na tak.
- Harry polecimy z Toba. Odwołamy koncert a fanki na pewno zrozumieją.- powiedział Liam.
- Nie nie możecie. Zagrajcie koncert beze mnie.- powiedziałem i ruszyłem w kierunku samochodu Louisa.
    Po 5 minutach wsiedliśmy do auta i ruszyliśmy na lotnisko.  Po godzinie drogi wreszcie zajechaliśmy. Louis uparł się, że odprowadzi mnie do odprawy czego nie chciałem bo na pewno fanki jakieś będą na lotnisku. Po chwili byliśmy przed odprawą.
- Umówiliśmy się, że przylecimy do ciebie od razu po koncercie.- powiedział Louis i przytulił mnie do siebie. Nic nie powiedziałem tylko wtuliłem się w niego.
- Nie martw się cokolwiek się stało to da się to rozwiązać.- powiedział z lekkim uśmiechem.
- Oby Louis oby.- powiedziałem i podziękowałem za przywiezienie.
- Do zobaczenia  jakoś w nocy powinniśmy być.- powiedział i ruszył w kierunku samochodu, a ja poszedłem na odprawę. Po 30minutowej odprawie siedziałem w samolocie czekając na start.

Oczami Klaudii:

 Powoli otwierałam oczy i rozejrzałam się dookoła. Tak byłam w swoim pokoju ale dlaczego spałam pobudziłam się o 19:30? Ahh takk.. Powoli przypominało mi się wszystko co wydarzyło się przed moim zaśnięciem. Nie wierząc w to dalej poszłam do łazienki i na umywalce zobaczyłam test ciążowy na którym były dwie kreski. Łzy znów spływały po moich policzkach. W domu powinna być jeszcze Selena. Zeszłam na dół po schodach i weszłam do kuchni gdzie na wyspie leżała kartka.

     „Przepraszam, że poszłam jak spałaś, ale zadzwoniła do mnie babcia i musiałam jej pomóc w domu. Jakbyś czegoś potrzebowała zadzwoń, ale najpierw proszę cię włącz telefon i odbieraj gdy do ciebie dzwonię. Chcę wiedzieć, że wszystko jest porządku. Razem z Lauren wpadniemy do ciebie jutro jakoś w południe i dotrzymamy ci towarzystwa. Jakby ci się nudziło ;*. Nie martw się wynikiem testu pomożemy ci i poradzicie sobie razem z Harrym. Masz Justina, nas i chłopaków. A najważniejsze masz Harrego, który cię kocha i nie zostawi z powodu tego, że będziecie mieli dziecko. Przestań o tym myśleć. Wszystko się jakoś ułoży.


      P.S. W lodówce zrobiłam ci kolację. Zjedz ją proszę cię. <3
  Pamiętaj, że teraz musisz jeść bo nosisz w sobie jeszcze jedną osobę. <3

                                             Selena ! <3”


Otworzyłam lodówkę i zobaczyłam sałatkę. Postawiłam ją na wyspie. Wyjęłam talerz, sztućce i sok z lodówki. Usiadłam przy wyspie i zaczęłam jeść. Po chwili usłyszałam dzwonek do drzwi. Niechętnie ruszyłam w ich kierunku. Nie patrząc nawet kto otworzyłam drzwi i zamarłam. W drzwiach stał Harry. Mój Harry.
- Co ty tu robisz?- zapytałam wpuszczając chłopaka do domu.
- Martwiłem się o ciebie bo nie odbierałaś telefonów nie wchodziłaś na skype więc przyjechałem.- powiedział.
- Dziękuję.- wyszeptałam i wtuliłam się w chłopaka. Nie wiem czemu, ale teraz właśnie w tym momencie rozkleiłam się. Czy to by oznaczało, że muszę mu powiedzieć, że będziemy mieli dziecko? Że jestem w ciąży?
- Proszę cię powiedz mi co się stało. Na spokojnie proszę cię.- powiedział siadając na kanapie i sadzając mnie na swoich kolanach. Nie wiedziałam jak mam to powiedzieć. Nie mogłam wydusić z siebie żadnego słowa. Tak jakbym w gardle miała jakąś gulę przez którą nie mogę  nic powiedziałam. Spojrzałam na chłopaka, a potem na swój brzuch. Łzy spływały po moich policzkach strumieniami.
- Ktoś ci coś zrobił?- zapytał chłopak, a ja kiwnęłam przecząco głową.
- Boli cię coś? Chora jesteś?- zapytał znów, a ja znów pokręciłam przecząco głową.
- Jestem w ciąży.- wyszeptałam ledwie słyszalnym głosem.
- Co?- zapytał Harry, który widocznie nie słyszał tego co powiedziałam, ale widział jak ruszałam ustami.
- Będziemy mieli dziecko Harry. Jestem w ciąży.- powiedziałam już trochę głośniej.
- Jesteś pewna? Robiłaś testy?- pytał chłopak na co ja kiwałam twierdząco głową.
- Proszę cię nie zostawiaj mnie.- powiedziałam ze łzami w oczach.
- Skąd przyszło ci do głowy, że chcę cię zostawić?- zapytał chłopak patrząc mi w oczy.
- Wypytujesz o wszystko i nie chcę zostać sama.- odpowiedziałam i spuściłam wzrok.
- Kocham cię i nasze dziecko też. Nie myśl, że chcę cię zostawić bo nigdy tego nie zrobię. Pamiętaj.- powiedział i musnął moje wargi.
- Też cię kocham.- powiedziałam przytulając chłopaka do siebie.
- Dla tego nie odbierałaś ode mnie telefonów?- zapytał a ja kiwnęłam głową.
- Nie wiedziałam jak mam ci to powiedzieć.- odpowiedziałam.- A w ogóle to przecież miałeś dzisiaj koncert.- powiedziałam po chwili.
- Martwiłem się o ciebie więc nie wystąpiłem i przyleciałem do ciebie. Reszta doleci w nocy.- powiedział i uśmiechnął się.
- Mam nadzieję, że wasz menadżer nie będzie bardzo na ciebie zły.- powiedziałam z lekkim uśmiechem.
- Nie powinien, ale nie rozmawiajmy o tym. Chciałabyś chłopca czy dziewczynkę?- zapytał a ja wybuchnęłam śmiechem.
- Dziewczynkę a ty?- odpowiedziałam pytaniem na pytanie.
- Chłopca, ale jak urodzi się dziewczynka to będzie bardzo ładna.- odpowiedział z uśmiechem na twarzy.
- Skąd wiesz?- zapytałam.
- Bo urodę odziedziczy po tobie.- odpowiedział i pocałował mnie w czoło.
- Po tobie.- powiedziałam i tak zaczęliśmy się kłócić po którym z nas dziecko odziedziczy urodę.
   Po naszej "kłótni" położyliśmy się spać pisząc wcześniej do chłopaków, żeby nie dzwonili dzwonkiem tylko sami otworzyli drzwi. Cieszyłam się, że Harry wrócił. Że chce to dziecko i że mnie nie zostawi.


__________________________________________

Jest już 20 rozdział...
Jak to szybko zleciało.

Dodałam dzisiaj tak na początek wakacji <3
Ze względu na wakacje rozdział dłuższy trochę więc mam nadzieję, że i komentarzy będzie więcej ; ))


Co sądzicie? Piszcie w komentarzach ; **

Udanych Wakacji <3

Do następnego ! <3
 

Rozdział 19 #

        Obudziłam się i zobaczyłam, że Harrego nie ma obok  mnie. Przetarłam zaspane oczy myśląc, że źle widzę jednak nie myliłam się. Jego nie było więc wzięłam ciuchy na dzisiaj i udałam się do łazienki. Wzięłam szybki prysznic, włosy związałam w koka i zrobiłam delikatny makijaż. Na dzisiaj postanowiłam wybrać to :

http://www.photoblog.pl/meininspiration/98738645/011.html . Do tego bokserka i zeszłam na dół do kuchni gdzie siedziała Patrycja, która karmiła Wiktora.
- Cześć.- powiedziałam z uśmiechem i usiadłam naprzeciwko niej przy wyspie kuchennej.
- Hej widzę, że wstałaś. – powiedziała i konturowała poprzednią czynność.
- Gdzie Harry i Justin?- zapytałam rozglądając się po kuchni i salonie nie mogąc znaleźć ani chłopaka ani brata.
- Justin chciał pochwalić się nowym motorem. Wiesz jaki jest.- powiedziała ze śmiechem Patrycja.
- Taaak – odpowiedziałam z uśmiechem na twarzy.
- Co powiesz na małe zakupy?- zapytała dziewczyna a ja kiwnęłam głową na tak.
- To za 10 minut w salonie.- odpowiedziała i wzięła małego na górę. Ja poleciałam do pokoju w którym aktualnie spałam z Harrym i do kieszeni schowałam telefon a portfel do kieszeni w bluzie. Założyłam jeszcze trampki i udałam się do kuchni biorąc z niej ciastko czekoladowe. Po 15 minutach Patrycja była z Wiktorem na dole przepraszając na spóźnienie. Wyszliśmy z domu i wsiedliśmy do samochodu dziewczyny. Jechałyśmy ciągle śmiejąc się z  bele czego. Znam ją od doby, a czuję jakbym znała ją całe swoje życie. Po 30 minutach drogi zajechałyśmy pod centrum handlowe. Wyjęliśmy z bagażnika wózek do którego wsadziliśmy Wiktora. Po chwili chodziłyśmy  po wszystkich sklepach jakie były możliwe i kupowałyśmy wszystko co nam się spodobało.
Zmęczone po 3h zakupów weszłyśmy do pobliskiej kawiarni zamawiając kawę i ciastko. W pewnej chwili zadzwonił mój telefon. Wyświetliło mi się „ Louis ; )” . Nacisnęłam zieloną słuchawkę i usłyszałam głos, którego tak dawno nie słyszałam.
- Cześć Klauuuudusia .
- Cześć marchewo.
- Co tam u ciebie słychać?
- A wszystko dobrze siedzę sobie w kawiarni z narzeczoną mojego braciszka i Wiktorem.
- Narzeczoną?
- No tak Justin oświadczył się takiej Patrycji.
- A to pogratuluj mu albo wiesz co nie musisz sam zrobię to za kilka minut.
- Co Louis co ty wygadujesz?
- No bo właśnie wylądowaliśmy na lotnisku w Polsce i jedziemy załatwiać sprawy w związku z koncertem dla fanów w Polsce.
- Jak to wy?
- No ja, Zayn, Niall Liam, Selena, Megan.
- Żartujesz tak?
- Nie. Mówię całkiem poważnie.
- Matko jak się cieszę. Ucałuj dziewczyny ode mnie i chłopaków.
- Sama za kilka sekund to zrobisz.
- Co?
- Odwróć się.
Jak powiedział Louis odwróciłam się i moim oczom ukazało się całe One Direction. Moje przyjaciółki i mój brat.
- Matko jak za wami tęskniłam. – powiedziałam i przytuliłam przyjaciółki. Potem przyszła kolej na Zayna, Nialla, Liama i na koniec zostawiłam sobie Louisa.
- Jedziemy załatwić sprawy z związku z koncertem. Nie ładnie mnie tak okłamywać.- powiedziałam i tupnęłam nogą. Po chwili jednak przytuliłam do siebie chłopaka.
- A mnie to już nie przytulisz?- zapytał Harry, a ja wybuchłam śmiechem.
- Pewnie, że przytulę. Nawet dam buziaka.- odpowiedziałam i pocałowałam chłopaka w usta poczym przytuliłam go do siebie.
- Od razu lepiej.- powiedział i musnął moje wargi.
- Poznajcie moją narzeczoną Patrycję i jej syna Wiktora.- powiedział Justin przedstawiając dziewczynę wszystkim którzy przyjechali. Było przy tym kupę śmiechu, bo pomimo, że dziewczyna znała imiona chłopaków ciągle wymawiała je inaczej przez akcent Polski. Po przywitaniu i zapoznaniu się Patrycji z chłopakami i dziewczynami pojechaliśmy do restauracji bo oczywiście Nialler był głody.
Po kolacji wróciliśmy do domu gdzie zmęczeni dzisiejszym dniem położyliśmy się do łóżek.

       Dwa dni później.

   Dni mijały bardzo szybko i wesoło. Chłopcy zabierali Wiktora na spacery, a po Internecie już dało się zauważyć plotki o tym, który to z chłopaków ma już dziecko. Chłopcy tłumaczyli to, ale i tak nie dało się im tego wytłumaczyć. Wczoraj odbył się koncert chłopaków na stadionie we Wrocławiu. Wstęp był wolny. Fanki przyjechały z różnych zakątków Polski, gdy dowiedziały się, że koncert jest właśnie w Polsce i to we Wrocławiu. Chłopcy zaśpiewali wiele swoich piosenek i powiedzieli, że wyruszają w trasę koncertową niestety bez swoich najbliższych za którymi będą strasznie tęsknić. A do Londynu wracają jutro. Czyli właśnie dzisiaj wracamy do Londynu. A jutro po południu chłopcy wylatują w trasę. Nie wiem jak zniosę tą rozłąkę z Harrym, ale jakoś musimy przetrwać.
   Po powrocie do Londynu cały czas spędzałam z Harrym. Nie chciałam rozstawać się z nim na krok, a myśl, że nie będę mogła go pocałować, przytulić doprowadzała mnie do płaczu. Po całym dniu spędzania razem. Wieczorem gdy chłopcy byli spakowani poszliśmy do pokoju Hazzy.  Zaczął delikatnie całować mnie w szyję. Położył na łóżku i zaczął ściągać ze mnie koszulkę poczym całował mnie do dekolcie.  Nie będąc dłużna ściągnęłam z niego koszulkę spodnie. Po chwili byliśmy w samej bieliźnie, która tak samo jak nasze ciuchy zniknęła bardzo szybko. Harry spojrzał na mnie, a ja kiwnęłam głową na tak.  Potem stało się.. Nie myśląc o tym co może się stać połączyliśmy się całym ciałem. Ostatnia noc spędzona z Harrym była najlepszą nocą w życiu.

Następnego dnia…
  
Obudzona zostałam przez Harrego, który mówił że za 10 minut jedzie na lotnisko. Szybko wstałam ubrałam na siebie bieliznę i zrobiłam delikatny makijaż. Postanowiłam ubrać to: http://www.photoblog.pl/modnexozestawy/126225940 . Do kieszeni schowałam telefon i zeszłam na dół gdzie czekali na mnie chłopcy i dziewczyny. Podeszłam do Harrego i wymusiłam się na uśmiech. Po chwili wsiedliśmy do buusa chłopaków, którym jechali na lotnisko a potem do Paryża gdzie czeka na nich tor bus, którym będą jeździli przez resztę trasy. Na lotnisko jechaliśmy w ciszy. Nikt się nie odzywał. Pewnie nie wiedzieli co mają mówić. Przez całą drogę zaciskałam powieki by łzy nie wypłynęły z moich oczu.  Po 30 minutach drogi zajechaliśmy na lotnisko gdzie czekały tłumy fanek i paparazzi, którzy robili zdjęcia. Harry chwycił mnie za rękę a Louis prowadził wózek z bagażami chłopców. Weszliśmy do budynku i ruszyliśmy w stronę odprawy. Po 5 minutach byliśmy na miejscu. Spojrzałam na Harrego, który miał smutną minę. Wtedy nie wytrzymałam i rozpłakałam się. Chłopak nic nie mówił tylko przytulił mnie do siebie mocno.
- Proszę cię nie płacz.- powiedział i pocałował mnie w czoło.
- Harry ja nie chcę abyś jechał. Proszę zostań.- powiedziałam przez łzy patrząc na swojego chłopaka.
- Wiesz że bardzo bym chciał, ale nie mogę. Muszę jechać. Obiecuję że codziennie będę dzwonił. Będziemy rozmawiali przez skype.- powiedział jakby chciał poprawić mi humor co nie udało mu się za bardzo.
- To nie to samo co mieć cię przy sobie.- powiedziałam i spuściłam wzrok. Po chwili usłyszałam głos kobiety. Głos którego nie chciałam słyszeć. Głos mówiący, że pasażerowie lotu numer 35 do Paryża proszeni są  na odprawę.
- Kocham cię. Pamiętaj o tym.- powiedział i pocałował mnie  w usta. Pocałunek nie był długi, ale za to przepełniony czułością, bólem. Nie chciałam przerywać tej chwili, ale niestety musiałam pożegnać się jeszcze z resztą. Podeszłam po kolei do chłopaków i przytuliłam ich. Do Louisa poszłam na końcu.
- Pamiętaj pilnuj go aby nie zrobił nic głupiego.- powiedziałam i przytuliłam Lou do siebie.
- Obiecuję, że będę go pilnował.- powiedział i ucałował mnie w czoło. Podeszłam jeszcze do Harrego cała zalana łzami. Nie przejmowałam się tym, że jutro będę na pierwszych stronach gazet z rozmazanym makijażem. Przytuliłam go do siebie i nie chciałam puścić.
- Kocham cię.- wyszeptałam .
- Ja ciebie też.- powiedział i musnął moje wargi. – Musze już iść.- dodał po chwili i przytulił mnie ostatni raz.  Nie chciałam tego. Cholernie bałam się tego wyjazdu. Bałam się, że dojdzie do czegoś co zepsuje nas związek. Zdrady? Tak cholernie bałam się, że podczas trasy znajdzie lepszą. Ładniejszą. Przed samym wejściem na odprawę odwrócił się w moją stronę i uśmiechnął się. Jednak ja nie miałam siły uśmiechnąć się. Nie chciałam by wyjeżdżał, a jednak ten moment nastąpił.  W nocy zrobiliśmy coś co mogło zmienić całe nasze życie, a już rano mój chłopak wyjeżdża w 6 miesięczną trasę koncertową. Co jeśli zajdę w ciążę? Nie to nie możliwe. Nie ja… To była tylko jedna noc.
_____________________________________________________

No i jest już 19 rozdział..
Co myślicie? Bo ja uważam, że nie jest za ciekawy..
Czemu?
Bo nie mam humoru, ale nie chciałam was zawieść więc dodałam to oto powyżej..

Piszcie w komentarzach kiedy chcecie następny rozdział ! <3

Ta sama prośba ! <3


DO Zobaczenia :**

Rozdział 18 #

         Obudziłam się w ramionach Harrego. Gdy przypomniałam sobie wczorajszy wieczór było mi trochę głupio, że Harry przeze mnie opuścił After Party. Mógł na nią iść, bawić się w najlepsze, ale nie. Harry wybrał siedzenie ze mną w domu , ponieważ źle się poczułam. Taki chłopak to skarb. Cieszę się, że go poznałam, że pokochałam, że tyle poświęciłam dla niego i naszego związku, że nie poddałam się i wytrwale walczyłam razem z Harrym o nasz związek. Fakt czasem były różne trudności, które ciężko było przejść. Czasami były chwile zwątpienie czy aby na pewno jestem z tą właściwą osobą. Jednak wszystko się ułożyło i wiem, że Harry to ten jedyny i innego nie pokocham.
  Przetarłam oczy kolejny raz i powoli nie budząc swojego chłopaka zeszłam z łóżka, udając się do łazienki. Tam wzięłam szybki prysznic. Włosy związałam w kitkę i zrobiłam delikatny makijaż. Za oknem świeciło piękne słońce więc postanowiłam, że ubiorę to:
http://www.photoblog.pl/meininspiration/124907672/0241.html . Wróciłam do pokoju i zobaczyłam, że Hazza dalej śpi więc poszłam do kuchni na parter. Do pokoi przyjaciół nie miałam nawet co zaglądać bo na pewno nie wstaną do 16 lub 17, a jest dopiero 8:30. Postanowiłam zrobić śniadanie. Postawiłam na naleśniki. Po 30 minutach wszystko było gotowe. Naleśniki na stole obok nich polewa czekoladowa, w szklankach sok pomarańczowy. Uśmiechnęłam się sama do siebie i poszłam do swojego tymczasowego pokoju. Usiadłam na łóżku koło Harrego i lekko szturchnęłam jego ramię.  Jednak ten nawet nie drgnął.  Przejechałam dłonią po jego policzku i dalej nic.
Już wiem co go obudzi. Obeszłam łóżko dookoła i ukucnęłam przed łóżkiem ze strony Harrego. Spojrzałam na jego twarz. Wyglądał jak mały słodki chłopczyk, który w życiu nie spotyka żadnych problemów. Uśmiech mimowolnie sam pojawił się na mojej twarzy, ale musiałam go obudzić bo na dole czeka śniadanie. Musnęłam delikatnie jego wargi, a chłopak uśmiechnął się i przyciągnął mnie do siebie.
- Udawałeś.- powiedziałam oburzona i udałam, że się gniewam.
- Czekałem kochanie na to aż obudzisz mnie w ten sposób.- powiedział zachrypniętym głosem.
- Szkoda, że nie umiem się na ciebie długo gniewać.- powiedziałam i uśmiechnęłam się do chłopaka.
- Chodź śniadanie czeka.- dodałam po chwili i pociągnęłam go w stronę schodów. Po chwili byliśmy kuchni gdzie pochłonięci rozmową o dzisiejszym dniu i  planach na jego resztę.
  Po śniadaniu pozmywaliśmy naczynia i schowaliśmy je do szafek. Usiedliśmy przed telewizorem i oglądaliśmy jakieś durne programy co chwilę wybuchając śmiechem.
- Wiem!- krzyknął nagle Harry i wyłączył telewizor.
- Co wiesz?- zapytałam zaciekawiona.
-To, że mnie kochasz. Że jesteś piękna, że lubisz jak się z tobą droczę, że masz bardzo piękny uśmiech, oczy w których się rozpływam. To, że jesteś moja i nigdy nie pozwolę ci odejść oraz to, że zawsze ale to zawsze będziemy razem.- powiedział i pocałował mnie.
- Też cię kocham.- powiedziałam z uśmiechem i przytuliłam się do chłopaka.- A tak teraz spytam to co wymyśliłeś coś?- zapytałam po chwili i spojrzałam na chłopaka.
- Jasne, ale musimy wyjść w tej chwili.- powiedział i wziął mnie na ręce idąc w kierunku wyjścia.
- Harry puść mnie nie wygłupiaj się.- powiedziałam gdy był już przy drzwiach.
- Nie wygłupiam się. Mówię poważnie. Musimy wyjść już w tej chwili.- powiedział i pocałował mój policzek.
- Dobrze, ale daj mi wziąć telefon, torebkę i portfel.- powiedziałam i  wyminęłam chłopaka idąc w kierunku schodów by za chwile móc schować telefon do kieszeni. Tak samo jak i portfel.
Po 5 minutach wróciłam i Harry chwycił moją dłoń i wyszliśmy z domu, ale przed nim wsiedliśmy do samochodu Harrego.  Jechaliśmy chwilę w ciszy, ale nie mogłam dłużej nic nie mówić. O nic nie zapytać. Ciekawiło mnie co ten głupek znów wymyślił.
- Harry gdzie jedziemy?- zapytałam zaciekawiona spojrzałam przed siebie i wtedy zobaczyłam, że skręcamy na lotnisko, ale po co ? Fakt mieliśmy lecieć na wakacje, ale wszyscy razem.
- Niespodzianka.- odpowiedział i zatrzymał się na parkingu poczym wysiadł z samochodu a ja postąpiłam tak samo. Chłopak podszedł do bagażnika i wyjął z niego jedną dużą torbę na kółkach poczym podszedł do mnie i złapał mnie za rękę i poszliśmy w kierunku budynku. Gdy już w nim byliśmy udaliśmy się na odprawę, która minęła dosyć szybko i po chwili siedzieliśmy już w samolocie. Jednak ja dalej nie wiedziałam gdzie lecimy. Co mnie czeka gdy wylądujemy? Harry nic mi nie mówił. Stewardessy tak samo nic nie mówiły więc Harry chyba je prosił aby nic mi nie mówiły. No nic może serio ma być to jakaś niesamowita niespodzianka. Harry nic nie mówił, a ja też nie chciałam zaczynać jakiegoś tematu. Siedziałam przy oknie i bardzo dobrze się składało bo gdy chłopak nic nie mówił ja patrzyłam za okno. Po chwili usłyszałam głos kobiety, która mówi, że mamy zapiąć pasy bo startujemy. Tak jak powiedziała razem z Harrym zapieliśmy je, a ja wróciłam do patrzenia na widoki za oknem. Widziałam jak unosimy się w górę. Chmury i coraz mniejsze budynki, które z czasem robiły się tak małe jak mrówki, aż w końcu znikły całkiem. Patrzyłam jak głupia na chmury nie wiedząc co mówić do swojego chłopaka. Czy to nie dziwne? Patrzyłam tak na te chmury aż nie wytrzymałam i spojrzałam na Harrego, który przyglądał mi się. Nie wiedziałam o co mu chodzi. Harry był jakiś dziwny. Ciągle powtarzał, że mnie kocha. Nigdy nie zostawi i nie pozwoli mi odejść. Oczywiście, że też go kocham i nie pozwolę mu odejść, ale coś mi tu nie pasowało.
- Harry powiesz mi gdzie lecimy? –zapytałam po chwili.
- Mówiłem ci kochanie, że to niespodzianka.- odpowiedział i uśmiechnął się pokazując swoje ząbki.
- Harry mam do ciebie pytanie.- powiedziałam i niepewnie na niego spojrzałam.
- Słucham cię.- powiedział i położył swoją dłoń na moim kolanie.
- Bo męczy mnie to już od dłuższego czasu  i  nie wiem jak mam się ciebie oto zapytać.- zaczęłam.- Wiem, że kilka dni temu mieliście spotkanie z nowym menadżerem i wiem, że go macie i niedługo pewnie zaczną się wam koncerty i co z nami wtedy będzie?- zapytałam i spuściłam wzrok. To pytanie męczyło mnie naprawdę od dłuższego czasu. Ciekawiło mnie co będzie z nami jak nowy menadżer chłopaków załatwi im trasę koncertową. Nie będzie ich kilka miesięcy, a nawet i pół roku. Co będzie z naszym związkiem? Przetrwa aby na pewno taką długą rozłąkę? Bo przecież nawet jeżeli chłopcy zaproponowali mi pojechanie z nimi w trasę to nie mogę. Za miesiąc idę do szkoły i nie mogę sobie pozwolić na pół roku laby.  Bawiłam się swoimi palcami, a chłopak mi nie odpowiadał.
- Nie psujmy naszych wakacji kochanie.- powiedział i chciał mnie przytulić ale się odsunęłam.
- Nie.- zaczęłam.- powiedz mi w tej chwili.- powiedziałam, ale chłopak tylko spuścił wzrok i w ogóle na mnie nie patrzył. Wiedziałam. Po prostu wiedziałam, że coś jest nie tak.  Po jego teraźniejszym zachowaniu byłam pewna, że mają trasę koncertową. Ciekawiło mnie na ile wyjadą i czy kiedykolwiek Harry miał zamiar mi powiedzieć, że ma trasę koncertową.  Myślałam, że nie mamy przed sobą tajemnic.  Wie o trasie już kilka dni i ani słowa, że wyjeżdża?  Po prostu świetnie. Chłopak nic nie odpowiadał więc wyjęłam telefon z kieszeni spodenek i weszłam na facebooka. Później na strony plotkarskie i rzucił mi się w oczy napis : „ One Direction wyrusza w trasę koncertową?” Łzy same napłynęły do moich oczu.   Włączyłam to i ręce zaczęły mi się trząść ze strachu. Dlaczego mi nie powiedział. Dlaczego do jasnej cholery nie powiedział mi, że wyjeżdża w tą trasę koncertową?
Myślałam, że to jakiś żart. Że mawiam sobie coś, ale jednak to była prawda. Okłamuje mnie od kilku dni.  Z rozmyśleń wyrwał mnie głos stewardessy mówiący, że lądujemy i mamy zapiąć pasy. Spojrzałam w stronę chłopaka, który natychmiast spojrzał na mnie. Miałam w dupie to, że mam rozmazany makijaż. To, że wszyscy ludzie patrzą na mnie i na Harrego.
- Przepraszam, że ci nie powiedziałem.- wyszeptał i palcem otarł łzy spływające po moich policzkach.
- Miałeś zamiar kiedykolwiek mi powiedzieć? Czy po prostu chciałeś wyjechać sobie od tak nic mi nie mówiąc coo?- powiedziałam dosyć mocno wkurzona, ale bardziej zraniona tym że mój własny chłopak nie powiedział mi o trasie wiedząc o niej od kilku dobry dni.
- Chciałem powiedzieć ci o tym jak będziemy na miejscu. Jak będziemy w Polsce. Bałem się rozumiesz? Bałem się ci powiedzieć bo nie wiedziałem jak zareagujesz.- powiedziałam i chwycił moją dłoń.
- W Polsce? – zapytałam myśląc, że się przesłyszałam.
- Tak właśnie wylądowaliśmy w Polsce.- odpowiedział i lekko się uśmiechnął. Przytuliłam go, zapominając na chwilę o tym, że wyjeżdża w trasę koncertową.
- Dziękuję.- wyszeptałam i po chwili znów przeszliśmy odprawę i byliśmy pod budynkiem gdzie czekał na nas mój brat i oczywiście mnóstwo paparazzi.
- Justin !- krzyknęłam i rzuciłam się bratu na szyję.- Nawet nie wiesz jak za tobą tęskniłam.- powiedziałam i przytuliłam się do brata. Kilka łez spłynęło po moim policzku, ale łez szczęścia. Szczęścia, że mogę zobaczyć brata.
- Cieszę się, że cię widzę.- powiedział i ucałował mnie w czoło i przywitał się z Harrym.
   Gdy zapakowaliśmy walizkę do samochodu Justina pojechaliśmy do domu mojego brata. Ze względu na to, że był pełnoletni wyprowadził się od ojca i zamieszkał sam. Cieszyłam się, że nie spotkam ojca i nie będzie prawił mi kazań dotyczących tego, że jestem z Harrym albo tego co robię.
   Po 40 minutach drogi dojechaliśmy na obrzeża Wrocławia i zatrzymaliśmy się przed jednorodzinnym domem z basenem i wielkim ogrodem.
- No no braciszku nie sądziłam, że kiedykolwiek będziesz miał taki dom.- powiedziałam ze śmiechem.
- No wiesz dzięki.- odpowiedział i udał obrażonego. Wjechaliśmy na podwórko i wysiedliśmy.
- Wiecie w domu czeka moja dziewczyna więc  proszę cię bądź miła.- powiedział gdy byliśmy przed drzwiami.
- Masz dziewczynę?!- krzyknęłam pytając jakbym się przesłyszała.
- Nie drzyj się tak bo sąsiedzi pomyślą, że jakaś wariatka do nas przyjechała. – powiedział ze śmiechem.
- NO wiesz co..- powiedziałam i obrażona weszłam jak niby nic do domu mojego brata. Nie powiem dom był bardzo ładny z zewnątrz i w środku również. Salon był naprawdę wielki ale urządzony w kobiecym  stylu. Wiedziałam, że to sprawa dziewczyny mojego brata. Uśmiechnęłam się gdy zobaczyłam wychodzącą z kuchni dziewczynę o długich czerwonych włosach. Podeszła do mnie z uśmiechem na twarzy.
- Jestem Patrycja. Miło mi cię poznać.- powiedziała i wyciągnęła w moim kierunku dłoń. Chwyciłam ją i spojrzałam dokładniej na dziewczynę.
- Klaudia miło mi.- powiedziałam.- Poznaj mojego chłopaka Harrego.- powiedziałam po chwili i wskazałam na chłopaka, który przyglądał się dokładnie dziewczynie mojego brata.
- Harry?- zapytała dziewczyna, a ja dziwnie na nią spojrzałam.
- Patrycja. Co ty tu robisz? Od kiedy mieszkasz w Polsce?- pytał Harry, Patrycję, a ja z Justinem staliśmy jak te dwa kołki nie wiedząc skąd mój chłopak zna dziewczynę mojego brata.
- Eeee to wy się znacie?- zapytał Justin patrząc na swoją dziewczynę ale zaraz przerzucił wzrok na mojego chłopaka.
- To jest moja kuzynka.- odpowiedział Harry a dziewczyna rzuciła się na chłopaka przytulając się do niego.
- Matko tyle czasu minęło. Pamiętam jak byłeś taki malutki i ledwo co gadałeś.- powiedziała ze śmiechem.
- Nie wspominajmy tamtych czasów.- powiedział i spojrzał na mnie. Uśmiechnęłam się delikatnie.
Nagle usłyszałam płacz dziecka.
- Czy mi się zdaje czy słyszę płacz dziecka?- zapytałam i spojrzałam na brata.
- Pójdę do niego.- odpowiedziała dziewczyna i poszła na górę, a ja patrzyłam na brata czekając aż mi to wytłumaczy. Jednak ten nic nie mówił. Pewnie nie wiedział co ma powiedzieć. Miał dziewczynę, która ma dziecko?
- Więc powiesz mi w końcu?- zapytałam tupiąc nogą.
- Patrycja zaszła w ciążę w wieku 15 lat. Gdy powiedziała rodzicom wyrzucili ją z domu i mieszkała z babcią. Jednak gdy ją poznałem zaproponowałem byśmy zamieszkali razem. Zgodziła się. Wiktora pokochałem jak własne dziecko i chcę być z nimi do końca życia.- powiedział Justin, a w tym czasie po schodach zeszła Patrycja trzymając małego chłopczyka na rękach.
- Jak to wyrzucili cię z domu? Czemu się nie odezwałaś do mnie? Pomógłbym ci. Zamieszkałabyś ze mną i z chłopakami. – powiedział Harry i widać było, że strasznie się wkurzył na swoją ciotkę i wujka, że wyrzucili jego kuzynkę z domu. W sumie nie dziwię mu się. Też bym się wkurzyła.
- Nie chciałam ci się narzucać. Z Internetu i gazet dowiedziałam się, że masz zespół i jesteście sławni. Nie chciałam po prostu mieszać.- odpowiedziała dziewczyna, a mój brat wziął małego na ręce.
   Rozmawialiśmy tak do późnej nocy. Przez te kilka godzin poznałam dobrze Patrycję i naprawdę jest świetną dziewczyną.  Wiedziałam, że mój brat będzie z nią szczęśliwy. Nawet nie wiedziecie czego się dowiedziałam. To nie jest dziewczyna mojego brata. To jego NARZECZONA ! Jej nawet nie wiecie jaka jestem szczęśliwa. Niedługo planują ślub, a Wiktor tak samo jak oczywiście Patrycja będą  mieli nazwisko Justina.  Mooja rodzina się powiększy ! Jej..
  Wiktora też bardzo polubiłam, a wręcz pokochałam. Mały jest słodki i cały czas prawie siedział u mnie na rękach i bawił się moimi włosami. Pocieszny ten maluch. Harry ciągle przyglądał się mi jak bawię się z Wiktorem. Z tego całego poznania Patrycji i Wiktorka zapomniałam o tym, że Harry wyjeżdża w trasę koncertową. Ehh.. Nie wiem jak wytrzymam te miesiące bez niego. Mam nadzieję, że jakoś przetrwamy tę rozłąkę i nic nie zepsuje naszego związku.
  Koło 1 w nocy udaliśmy się do pokoi. Z racji tego, że byłam już prawie dorosła, a Harry był dorosły to mój KOCHANY braciszek stwierdził, że jesteśmy odpowiedzialni i możemy spać w jednym pokoju. Normalnie brawa dla niego ! Nie chcę przecież zostać matką w tak młodym wieku. Gdy usłyszałam to co mi powiedział wybuchłam niekontrolowanym śmiechem tak samo jak Harry.
Zmęczeni całym dniem pełnym wrażeń położyliśmy się na łóżku. Wtuliłam się w swojego chłopaka i po chwili już spałam.


__________________________________________________________
No i jednak dodałam.
Nie umiem zawiesić tego bloga. ehh...

Rozdział pisałam naprawdę długi czas i mam nadzieję, że nie będzie pod nim jednego komentarza.
Wyjeżdżam na tydzień jutro o 4:45 i mam nadzieję, że jak wrócę w niedzielę rano i odeśpię te wszystkie noce z wycieczki to wejdę na bloga i będzie minimum 7 komentarzy...
Nie chcę znów pisać, że zawieszam bloga...


No więc do zobaczenia za tydzień ! <3


A zapomniałabym  nowej bohaterce opowiadania..

Poznajcie ją:


Patrycja Werner  - siedemnastoletnia dziewczyna o długich czerwonych włosach. W wieku 15 lat zaszła w ciążę z chłopakiem, z którym myślała, że będzie przez całe życie. Jednak gdy dowiedział się, że będzie miał dziecko zostawił swoją dziewczynę. Rodzice wyżucili ją z domu gdy dowiedzieli się o ciąży. Zamieszkała z babcią dzięki której tak naprawdę mogła zatrzymać dziecko. Poznaje Justina, którego po pewnym czasie pokochuje i zamieszkuje razem z nim. Kończąc dziewczyna duużo przeszła w życiu...